Konwertuj LNK na EXE

System wdrażania, aplikacja kioskowa lub launcher innej firmy może akceptować wyłącznie pliki .exe, podczas gdy dostępne polecenie jest zapisane jako skrót systemu Windows. Praktycznym rozwiązaniem jest mały launcher EXE, który uruchamia element docelowy skrótu z tymi samymi argumentami i katalogiem roboczym.

Co zawierają pliki LNK

LNK to format Windows Shell Link używany przez skróty na pulpicie, w menu Start i w innych lokalizacjach systemu Windows. Explorer tworzy te pliki za pomocą poleceń New → Shortcut lub Send to → Desktop (create shortcut).

Plik LNK może przechowywać ścieżkę docelową lub element powłoki, argumenty wiersza poleceń, katalog roboczy, lokalizację ikony, stan okna oraz informacje o woluminie lub sieci. Nie zawiera on kodu programu połączonej aplikacji, dlatego zmiana nazwy Program.lnk na Program.exe nie może utworzyć działającego pliku wykonywalnego.

Przed odtworzeniem skrótu kliknij go prawym przyciskiem myszy i otwórz Properties → Shortcut. Zapisz wartości pól Target i Start in, wszelkie argumenty widoczne w poleceniu docelowym oraz źródło ikony. Nieznane skróty traktuj jako niezaufane: mogą uruchamiać interpretery poleceń, skrypty, lokalizacje zdalne lub programy z ukrytymi argumentami.

Czym jest launcher EXE

EXE to zwykle plik Windows Portable Executable (PE) zawierający kod natywny lub zarządzany kod .NET, który system Windows może załadować. Launcher EXE może uruchamiać inny program ze stałymi argumentami, wybierać katalog roboczy, wyświetlać błąd, gdy element docelowy jest niedostępny, oraz zawierać ikonę.

Launcher jest przydatny w sytuacjach, gdy skróty są odrzucane lub gdy polecenie uruchamiania nie powinno być edytowalne za pomocą standardowego interfejsu właściwości skrótu. Nie zawiera on oryginalnej aplikacji, chyba że aplikacja ta została osobno spakowana, zainstalowana lub opracowana jako część launchera.

Tworzenie launchera za pomocą AutoHotkey

AutoHotkey v2 and Ahk2Exe nadają się do prostego launchera przeznaczonego wyłącznie dla systemu Windows. Zainstaluj AutoHotkey v2 z jego oficjalnej strony, utwórz skrypt, taki jak Example-launcher.ahk, i zastąp ścieżki oraz argumenty wartościami ze skrótu.

#Requires AutoHotkey v2.0

target := "C:\Program Files\Example\Example.exe"
arguments := "--open project1"
workingDir := "C:\Program Files\Example"

Run '"' target '" ' arguments, workingDir

Jeśli skrót nie ma argumentów, użyj Run '"' target '"', workingDir. Zachowaj cudzysłowy wymagane przez ścieżki zawierające spacje; nie zmieniaj argumentów, chyba że rozumiesz, jakie wartości akceptuje program docelowy.

Najpierw uruchom skrypt, aby zweryfikować jego działanie. Następnie otwórz Ahk2Exe.exe, wybierz plik .ahk jako źródło, wybierz plik wyjściowy, taki jak Example-launcher.exe, opcjonalnie wskaż plik .ico i skompiluj skrypt. Przetestuj plik EXE, klikając go dwukrotnie oraz uruchamiając go z lokalizacji dystrybucyjnej, a nie tylko z folderu deweloperskiego.

Tworzenie łatwego w utrzymaniu launchera za pomocą .NET

W przypadku launcherów wymagających rejestrowania, konfiguracji, komunikatów o błędach, wykrywania aplikacji lub podpisywania przez firmę utwórz projekt C# w Visual Studio. Ustaw właściwości ProcessStartInfo.FileName, Arguments i WorkingDirectory, a następnie skompiluj projekt lub opublikuj go za pomocą polecenia Build → Publish.

Standardowa kompilacja .NET może wymagać obecności odpowiedniego środowiska uruchomieniowego .NET na komputerze docelowym. Użyj profilu publikowania self-contained, gdy taka zależność jest nieakceptowalna, ale oczekuj znacznie większych plików wyjściowych. Publikowanie w postaci jednego pliku nie zmienia niezależnego pliku LNK ani aplikacji docelowej w jeden samodzielny plik wykonywalny.

Ograniczenia zgodności i bezpieczeństwa

Launcher działa tylko wtedy, gdy jego element docelowy istnieje i może zostać uruchomiony w systemie docelowym. Zakodowane na stałe ścieżki często zawodzą, gdy aplikacja jest zainstalowana w innej lokalizacji, w profilu innego użytkownika lub w innym układzie 32-bitowym albo 64-bitowym.

Podczas dystrybuowania launchera razem z elementem docelowym użyj stałego układu folderów i wyznaczaj ścieżki względem launchera. W przypadku zainstalowanego oprogramowania preferuj instalator, plik konfiguracyjny lub wykrywanie aplikacji zamiast osadzania ścieżki właściwej dla konkretnego komputera.

Launcher nie może zachować podpisu cyfrowego docelowego pliku EXE, omijać UAC ani przyznawać uprawnień, których nie ma element docelowy. Jeśli element docelowy wymaga podwyższenia uprawnień, system Windows może nadal wyświetlić monit UAC; nie projektuj launchera w celu omijania tej ochrony.

Nowe niepodpisane pliki EXE, w tym skompilowane launchery skryptów, mogą wywoływać ostrzeżenia Microsoft Defender lub SmartScreen. Podpisuj pliki produkcyjne certyfikatem organizacji przeznaczonym do podpisywania kodu i dystrybuuj je za pośrednictwem zarządzanego lub innego zaufanego kanału.

Nie używaj internetowych „konwerterów LNK do EXE”. Żadna usługa internetowa nie może odzyskać aplikacji ze skrótu, ponieważ aplikacja nie jest przechowywana w pliku LNK. Przesłanie skrótu może również ujawnić lokalne ścieżki, nazwy serwerów, argumenty i inne osadzone metadane; odpowiednim rozwiązaniem do tego zadania są narzędzia desktopowe.