Darmowy konwerter online AIFF do AU

Starsze oprogramowanie Unix, Sun Audio, Java i telekomunikacyjne może wymagać pliku .au zamiast AIFF. Konwersja nagrania AIFF umożliwia również utworzenie monofonicznego dźwięku μ-law o częstotliwości 8 kHz, którego oczekuje wiele starszych systemów głosowych, choć takie ustawienie zmniejsza wierność dźwięku.

Czym jest format AIFF

AIFF (Audio Interchange File Format) to kontener audio opracowany przez Apple i powszechnie używany do przechowywania nieskompresowanych nagrań PCM. Zwykle przechowuje liniowy PCM w kolejności big-endian, na przykład 16-bitowy dźwięk stereo o częstotliwości 44,1 lub 48 kHz, wraz z metadanymi i danymi próbek. Edytory audio, cyfrowe stacje robocze audio, oprogramowanie Apple i niektóre samplery korzystają z AIFF; starsze środowiska Mac mogą używać powiązanego rozszerzenia .aif. AIFF jest często bezstratny, ale kontener może również przechowywać skompresowany dźwięk, dlatego samo rozszerzenie nie gwarantuje określonego kodeka.

Czym jest format AU

AU, nazywany również Sun Audio, to kontener identyfikowany przez rozszerzenie .au oraz nagłówek zawierający informacje o kodowaniu, częstotliwości próbkowania, liczbie kanałów i długości danych. Był używany przez systemy Sun, narzędzia Unix, wczesne aplikacje audio Java oraz starsze oprogramowanie internetowe i telekomunikacyjne.

Tradycyjne pliki mowy AU często używają 8-bitowego μ-law przy częstotliwości 8000 Hz w trybie mono. AU może również zawierać liniowy PCM, w tym 16-bitowy PCM big-endian, dzięki czemu może zachować dźwięk wysokiej jakości, gdy aplikacja odbierająca obsługuje to kodowanie. Nieskompresowany PCM AU nie jest z natury mniejszy od AIFF; AU μ-law jest mniejszy, ponieważ używa 8-bitowych próbek skompandowanych.

Jak przekonwertować plik AIFF do AU

Korzystanie z FFmpeg

FFmpeg jest odpowiedni, gdy potrzebujesz kontrolować kodek AU, częstotliwość próbkowania, liczbę kanałów lub głębię bitową. Zainstaluj FFmpeg z zaufanego źródła pakietów, otwórz terminal w folderze zawierającym plik AIFF i uruchom polecenie odpowiadające docelowemu oprogramowaniu.

Aby utworzyć szeroko kompatybilny 16-bitowy plik PCM AU, zachowując źródłową częstotliwość próbkowania i układ kanałów, użyj:

ffmpeg -i input.aiff -c:a pcm_s16be output.au

Spowoduje to utworzenie 16-bitowego PCM big-endian. W razie potrzeby zamień nazwy plików; nazwy zawierające spacje umieść w cudzysłowie, na przykład:

ffmpeg -i 'Field recording.aiff' -c:a pcm_s16be 'Field recording.au'

W przypadku tradycyjnego wariantu AU przeznaczonego do zastosowań telefonicznych zmień częstotliwość próbkowania i zmiksuj nagranie do jednego kanału przed zakodowaniem go jako μ-law:

ffmpeg -i input.aiff -ar 8000 -ac 1 -c:a pcm_mulaw output.au

Drugie polecenie jest odpowiednie dla systemów mowy, które wyraźnie wymagają monofonicznego μ-law o częstotliwości 8 kHz. Nie nadaje się do zachowywania muzyki.

Korzystanie z 101convert

Na stronie 101convert.com wybierz plik AIFF, wybierz AU jako format wyjściowy, rozpocznij konwersję i pobierz wynikowy plik .au bez instalowania oprogramowania. Użyj oprogramowania komputerowego, takiego jak FFmpeg, gdy źródło zawiera poufne dane lub miejsce docelowe wymaga określonego kodowania AU, częstotliwości próbkowania, liczby kanałów albo głębi bitowej.

Ograniczenia jakości i zgodności

Zmiana pliku AIFF na AU nie zmniejsza z natury jakości, jeśli dane wyjściowe pozostają liniowym PCM z tą samą częstotliwością próbkowania, liczbą kanałów i głębią bitową. Opcja μ-law jest stratna: została zaprojektowana z myślą o mowie, ogranicza szczegóły wysokich częstotliwości i nie powinna być używana w przypadku archiwizacji ani plików muzycznych o wysokiej wierności.

Potwierdź wymagania programu odbierającego, zamiast polegać wyłącznie na rozszerzeniu .au. Niektóre aplikacje akceptują tylko monofoniczny dźwięk μ-law o częstotliwości 8 kHz; inne obsługują PCM AU. Zmiana nazwy pliku AIFF na .au nie konwertuje jego kontenera ani kolejności bajtów.

Sprawdź wynik za pomocą ffprobe output.au lub edytora audio, weryfikując kodek, częstotliwość próbkowania, liczbę kanałów, głębię bitową i czas trwania.